۰
چهاربهاران از سفیر شادی، معنویت و پاکی از دیار مهاراجه ها گزارش می دهد؛

زیارتگاه سید غلام رسول، جلوه گاه معنویت در چابهار/ لزوم احیای مراسم سنتی در بقعه غلامرسول

زیارتگاه سید غلام رسول؛ سفیر شادی و پاکی جلوه گاه معنویت از دیار مهاراجه در چابهار است.
زیارتگاه سید غلام رسول، جلوه گاه معنویت در چابهار/ لزوم احیای مراسم سنتی در بقعه غلامرسول
به گزارش چهاربهاران، مقبره سید غلامرسول در منطقه ی مسکونی شناخته شده ای در حاشیه ی ضلع شمال غربی بندر چابهار واقع شده است.

در این مکان، بنایی گنبدی با ارتفاعی نسبتا بلند جلب نظر می کند که حاصل معماری قرن هفتم و هشتم هجری است. این بنا از دیگر بناهای منطقه متمایز است و به راحتی می توان آن را از منطقه ساحلی رویت کرد.

دسترسی به این مقبره از طریق خیابان های اصلی شهر به راحتی امکان پذیر است.

مقبره سید غلامرسول در ضلع شرقی قبرستان قدیمی شهر بندری چابهار واقع شده است.به گفته برخی از راویان پس از غیب شدن سید، این مقبره را مریدان وی ساخته اند. این مقبره با پیروی از سبک معماری مغولی قرن های هفتم و هشتم هجری بنا شده است.

آرامگاه سیدنا محمد ملقب به سید غلامرسول در شهرستان چابهار از آثار تاریخی و به ثبت رسیده این منطقه در آثار ملی است این بنا در حاشیه ضلع شمال غربی چابهار واقع شده است، در این مکان، بنایی گنبدی با ارتفاعی نسبتا بلند جلب نظر می نماید که حاصل معماری قرن هفتم و هشتم هجری است.

غلام رسول با نام اصلی سیدنا محمد از مسلمانان هندوستان و فردی مومن و پرهیزکار بوده که پس از عزیمت به ایران و فراهم کردن تدارک ازدواج با دختر ایرانی در شب عروسیش فوت نموده و هر ساله معتقدین به او در سالروز مرگش که در روز آخر ماه ذی‌ القعده به مدت ۷ روز با ساز و دهل و آواز خوانی و رقص و پای کوبی می‌ کنند.

سیدنا محمد وصیت می کند برای حفظ شادمانی عروسی پس از مرگش مردم در چنین روزی لباسهای پاکیزه بپوشند و به شادمانی بپردازند .

سید غلام رسول عارفی وارسته و آرمیده از دیار مهاراجه ها در چابهار
بر اساس پژوهشهای صورت گرفته داریوش مبارکی از محققان و علاقمندان بومی منطقه در گذشته مراسم به شرح زیر بوده است: در بامداد روزهای اول و دوم دهه ذی القعده حیاط آرامگاه را زنان جارو میزدند و مردها نیز با لباس پاکیزه بساط جشن را فراهم میکردند.

با طلوع آفتاب ساز و دهل نواخته میشد و قوالان پاکستانی، رقاصان هندی، آواز خوانان و مهمان نوازان بلوچ، هر کدام به نحوی برای این شادی خدمت میکردند. این مراسم به مدت ده روز در سه نوبت صبح، عصر و شامگاه اجرا می شد.

زنان مسن به داخل مقبره میرفتند تا شفای دردمندان و برآورده شدن حاجات دیگران را بخواهند؛ در همین زمان، مردان در بیرون محوطه و پیشخوان به ساز و دهل مشغول می شدند، آنها این کار را تا ده روز تکرار و پس از ده روز این مکان را ترک میکردند تا سال دیگر در مراسم شرکت کنند.

بقعه غلامرسول آرامگاهی در دست فراموشی
این مراسم در سالهای اخیر به فراموشی سپرده شده است و از جمله برنامه های مذهبی که داخل مقبره برپا میشود میتوان به دعاهای ندبه و کمیل اشاره کرد.همچنین در این مکان مجالس ختم قرآن نیز برگزار میگردد که عموما بعد از ظهر جمعه است.

معمولا در عصر روز پنج شنبه کسانی که نذری دارند نذورات خود را که شامل خرما، غذا از جمله آش و ماست به این مکان می آورند و بین مردم توزیع می کنند. طبق گفته راویان، گاهی هم در این مکان گوسفند و بز به صورت نذری ذبح و گوشت آن بین مردم تقسیم می شود.

از دیگر این مراسم می توان به نخستین روز زندگی زناشویی اشاره کرد که دامادها قبل از رفتن به خانه عروس به این مکان می آیند شیرینی پخش میکنند و گاهی صاحبان عروسی گوسفندی را قربانی مینمایند و گوشت آن را بین مستمندان توزیع می کنند.

براساس باورها و اعتقادات محلی، در گذشته اولین پسری را که میخواستند برای اولین بار موی سرش را بتراشند به این مکان آورده موس سرش را میتراشیدند و موی سر را داخل ظرف هایی که بر روی درختان محوطه آویزان هستند میگذاشتند که این مراسم اکنون کمتر برگزار می شود.

میراث فرهنگی استان سیستان و بلوچستان آرامگاه امامزده رسول چابهار را در سال های اخیر مرمت کرده است و این بنا به شماره 1559 در تاریخ پنجم دی ماه سال 56 به ثبت آثار ملى و تاریخى رسیده است.

انتهای پیام/
شنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۷ ساعت ۰۷:۳۰
کد مطلب: 453207
نام شما

آدرس ايميل شما
نظر شما *